m2m site and everything in between, kwentong kalibugan, malilibog, malibog, gay stories, gay filipino stories, tagalog gay stories, top gay philippines website, top pinoy gay site, pinoy libog stories, manila gay, bisexual, bromance, bakla pinoy, gay pinoy, hot pinoy men, hot filipino men, man to man, sexy pinoy men, pinoy gay porn, pinoylgbt, pinoy homosexual, becky nights, philippines first gay blog, pantasya, pinoy tagalog gay story, tagalog gay story, bakla story, bading story,biggest pinoy gay blog, hot pinoys planet, asian, pinoy kaplogan, bear men, pinoy male discreet, men's secret, dude pinoy,malilibog pinoy tambayan, hot pinoy men,pinoy callboy, gay manila, gay ofw hangout, ofw hangout, pinoy tambayang, pinoy gay indie film, bisexual pinoys, tambayang lonely boys,mencircle, pinoy all male online community,tambayang ofw, kaplogan, mencircle, pinoybrotherhood, star, barkada, pogay chatroom, that's my tomboy, pogay,pinoy gay porn, pinoy gay chat, kabalyeroboys tambayan, extreme boys hangout, darkroom central

Friday, July 8, 2016

A Beautiful Disaster (Part 6) FINALE

By: Prince Zaire

Hello sa lahat ng nagbabasa dito sa KM, I’m here again Prince Zaire. Sa mga nagbasa po sa una kong kwento dito, sa mga nagcomment at magbabasa pa ng mga susunod kong kwento – maraming salamat po. To those who want to know me better, comment nalang kayo then let’s start there (smirk). Maraming magagandang kwento akong nababasa dito kaya naman na-engganyo rin akong magsulat at magpasa ng story ko. The works of Chaster Rassel, James Silver, Dreamcatcher, Maldita and my favourite author Kier Andrei inspired me somehow to share also my stories (naks, drama- sorry). Eto na yung last part ng 1st story ko dito. 2015 pa ito unang napublish kaya sa mga di na maka-alala sa story’ng ito ay balikan niyo nalang sa Archive ng blog na ito (kung gusto niyo lang naman, pero kung hindi ok lang message me nalang to get a full copy- lol). Istorya ito ng natatanging pag-ibig, ng pagkakaibigan, a finale full of twist and different emotions, a story of a hot guy Forensic Expert Pierre and a Non-believer stubborn & radical Architect na si Grei. Ok eto na siya.
I still remembered the first time I saw him, I was at bliss.
Second Year kami noon, nagrendering class kami sa Paco Park. Aba eh, umalis pa talaga kami sa Campus, bumiyahe ng napaka-layo para lang sa mga walang kwentang view. Di ako makahanap ng magandang subject, yung mga classmates ko nag-start na magdrawing, ako nagmamasid lang. Then suddenly I saw someone from a distance.
Umiba ako ng pwesto, medyo lumapit ako sa kanya. He was a perfect subject, ang gwapo niya. Napaka linis niyang tignan, ang ganda ng tindig niya, very masculine. Buzz cut hair, perfectly chiselled nose, mysterious eyes, kissable lips, well-defined na katawan. Yung bugbog sa work-out, batak na batak. Yung black shirt niya fit na fit sa body niya. Plus the matambok na pwet.
Patuloy parin ako sa pag-sketch sa kanya, he was having conversation with his buddies that time. Then suddenly he look at my direction, sakto namang tinignan ko siya that time. Nagkatitigan kami, parang slow-mo moment sa mga napapanood sa big screen. I break the eye contact and started sketching again, nung titignan ko siya ulit, kinindatan niya ako. Shet! Kilig na kilig naman ang lola niyo, pero di ko pinahalata but instead I continued to finish the drawing.
Tinatapos ko yung shading ng drawing ko nun nang biglang may nagsalita.
“Ayos ah, galing mo brad, kuhang kuha, ang gwapo naman ng subject mo”.
Hindi ko nilingon yung nagsasalita sa likod ko but instead I replied. “Ganun lang talaga kung inspired ka while doing your craft plus factor din yung perfect subject”
“So you mean I’m perfect?”

Dun na ako lumingon. Ahy, pakshet, yung hot guy, nasa tabi ko na, mas gwapo pa siya sa malapitan, nagpapa-hot pa sa kanya yung pag-chew niya ng gum. Imagine mo nalang si Neil Perez na nagpapcute sa tabi mo habang kusang nalalaglag yung panty mo – ganun yung feeling ‘day. I cleared my throat.
“Ahemmm, sorry ah. I didn’t say your perfect, pero parang ganun narin”
“Ayos, perfect pala ako. I’m Pierre pala brad, ikaw ano pangalan mo?” Sabay abot ng kamay niya at umupo sa tabi ko.
“Grei”
“Cool, parang kulay”
“Gray is not a color Pierre, it can’t be refracted from pure light”
“Tang ina genius ka pala, ganun ba? Wala palang kwenta yung matagal na panahon na pag-aaral ko, ni simpleng kulay di ko alam”
Kwela pala siya. Sabay nalang kaming tumawa.
“Anong course mo brad?”
“Architecture, ikaw?”
“Criminology”
Tapos naging magkaibigan kami, naging pa-fall siya dumating yung time na  nag-iwasan dahil nagtapat lang naman ako ng feelings ko sa kanya. After that parang tinuldukan niya yung pagkakaibigan namin at dun talaga ako na-frustrate. Para naman kasing contagious disease yung pagiging bakla ko para layuan niya ako ng ganun. Tapos ayun bumalik siya, at dun ko naman siya pinagtabuyan na dahil masyado ng masikit yung rejection na yun. And then one day nga ay nagbiro ang tadhana at pinaglapit kami ulit sa Friel Studio.
“Ba’t di mo sinabing Tita mo pala si Mam Tina? Ba’t di mo sinabing magaling ka palang sumayaw?”
“Nagtanong ka ba? Ikaw din naman ah, di mo sinabing sumasayaw ka pala, at sa Friel pa”
“Akala ko may aptitude ka lang sa Photography, mahilig magsolve ng mystery, magaling kumanta at tumogtog ng gitara”
“Yun nga yung masaya eh, yung mas nakikilala natin ang isat isa sa tuwing magkasama tayo, kaya nga mahal kita. Marami tayong similarities, bagay tayo Grei, bagay na bagay”
Natigilan ako, I just sipped my Macchiato and took a bite from my Oreo Cheesecake. Nasa labas kami ng stall noon, naririnig ko yung scoring sa background. Tapos biglang napalitan ng Erik Santos song. Tumitig ako sa kanya, ganun din siya tapos nag-smile. He started to hum at first, tapos kumanta na siya, kahit pinipigilan ko. Pinagtitinginan na nila kami, mas nilakasan pa niya ang pagkanta. Bakit naman siya mahihiya, sa ganda ba naman ng boses niya.
“I can’t live out on my own, and just forget the love you’ve always shown, and accept the fate of my condition, please don’t ever go, For I cannot live my life alone. Say you’ll never go, say you’ll never go out my way. Say you’ll never go. For we can still go on. And make it through. Just say you’ll never go. Say you’ll never go”
Naiiyak ako that time while listening to him singing. Nung matapos yung kanta, yung mga malapit sa amin pinalakpakan siya. Parang concert lang, may pa-vow vow pang nalalaman ang mokong.
“Dy, can you promise me that you will never go again?”
“Hindi ako ang lumayo, it was you”
“I promise you I will never leave you. Can you be my beautiful disaster again? Can you be with me forever? Pwede bang mag-apply na boyfriend mo?”
“Pierre, walang forever”
“Maniwala kang meron, maniwala kang may happy ending. But I will rephrase the question. Zaire Graysen, can you be with me till lifetime, till the day that I’m still breathing? Can you be mine now?”
Crystal tears rolled from my eyes, yes, that was a cliché description. I know, I smiled to him, and nod.
“Say it”
“Yes”
“Tara” sabi niya. Pinatayo niya ako, tapos umalis sa stall. Nagtatatalon siya, “Yooohoooo, akin na siya ulit, di ko na ito pakakawalan”. Parang timang, pero napaka-sweet. Putcha, nadala ako sa mga pakanta-kanta niya, sa mga pasayaw-sayaw namin kanina. The day which started to be very odd turned out to be one of the best days in my life.
April 2013, dito na nagsimula ang disaster sa buhay ko. Matagal na palang may breast cancer ang Nanay ko at malala na. Di ko alam, dahil nga as I said earlier, buhay mo sagot mo ang motto namin sa pamilya. She didn’t survive, ewan ko kung ano ba dapat ang ma-feel ko, kung galit dahil di nila ako sinabihan, kung lungkot dahil wala na siya, o wala, blank reaction. Dumalo naman ako sa lamay niya hanggang sa libing, pero walang nagbago, cold parin sila lahat sa akin. Yung feeling na kasalanan ko pa kung bakit namatay ang aming ina. November, naaksidente naman yung tatay ko. Nahagip ng isang truck ang motorsiklo ng tatay ko. Di rin niya na-survive ang accident, sinamahan niya na ang nanay ko sa kung saan man siya nandoon.
Nasa New York si Pierre that time, para sa isang International Convention. Sina Enzo, Kaira at Jaime ang dumamay sa akin. Lumuwas pa talaga ng probinsiya para damayan ako. Last night ng lamay, nagheart-to-heart talk kami ni Enzo while drinking a bottle of San Mig.
“Are you ok Grei?”
“Yeah”
“Alam ko yang mga ganyan mo”
“Enzo, Is this His way of punishing me for not believing him?”
“I’m not the right person to answer that question. May mga tanong talagang walang kasagutan. Lahat ng nangyayari sa atin may purpose”
I started to break down, medyo tumaas na yung boses ko. Nasa labas kami ng bahay that time, sa parte na wala masyadong tao.
“Putang inang Purpose yan. Ganun ba talaga siya, puro pasakit yung binibigay niya”
“Grei matakot ka naman sa mga binibitawan mong salita. Alam mo, if you let yourself staring at a closing door, you will not get the chance to witness the other one opening. Di ba may nagsabi rin sa iyo, na sa buhay may umaalis at may dumarating. We Architects are taught to see things in perspective. We are taught to transform problems into a better output. We are taught to turn weak points into strength. Pero walang institusyon ang magtuturo sa atin on how to transform these pain into better ways, on how to handle defeat, on how to handle betrayal. Tayo lang yun, natututo tayo sa mga di magandang nangyayari, may mga tao siyang pinapadala para damayan ka pag di mo na kaya. Yung mga di magandang nangyayari, it’s His way of saving us”
“I don’t understand. Marami akong di pinaniniwalaan alam mo yan, including Him”
Nabigla siya sa sinabi ko. “Goodness, yan ba ang dahilan kung bakit di ka pumapasok sa places of worship? Dahil ba sa paniniwalang yan kaya binagsak mo ang Church Design Plate noon? Then even your existence is a joke to you? Not believing in Him is the same as not believing that you exist. Nababago ang perception mo dahil sa mga pinagdaanan mo. Yang puso mo nababalot ng bitterness, umiiral palagi yang utak mo. Puno ka ng takot, puno ka ng galit, baka dahil diyan, gigising ka nalang isang araw di ka na marunong mag-mahal at magpatawad. Tandaan mo Grei, sa bawat araw na ginawa ng Diyos may taong mas malala pa ang pinagdadaanan, yung pilit na lumalaban para mabuhay lang. Pasalamat ka humihinga ka pa, dahil maraming nakapila sa buhay na meron ka”
 Kinilabutan ako sa sinabi niya, totoo kayang may supreme being? Wala naman ito sa turo ng siyensiya. “I believe that all is explained by Science Enzo. Everything is a product of Evolution & Change. Heaven? Hell? It’s only a product of romanticized fiction novels, it’s only a way to deceive our irrational brain.”
“Yan ka nanaman sa mga genius reasoning mo. Aktibistang aktibista. You believe that love is just a product of different chemical reactions from the brain. Naniniwala ka parin ba sa line mo na yun sa iconic Philosophy class? Grei this isn’t a post apocalypse era.”
Natahimik ako, ang bigat sa damdamin. My tears started to roll from my eyes. Nagsalita siya ulit.
“So humingi ka na ba ng patawad sa tatay mo?”
“May kasalanan ba ako? Bakit ako yung hihingi ng tawad? Hindi nila ako minahal, wala silang paki-alam sa akin”
“That’s not true, minahal ka nila sa paraang di mo inaasahan. Walang magulang ang gustong nasasaktan ang kanilang anak, Grei, look at me in the eye”
Ginawa ko naman kahit panay parin ang pagbuhos ng luha ko. Parang kung may anong magic yung pagtitig ni Enzo sa akin.
“Grei, matuto kang magpatawad, dahil in the end ikaw din yung mananalo sa laban na ito, try to bring down your defences, try to take the first move. Life is a chess match. Marami kang isa-sacrifice to win, napaka-crucial ng 1st move, nagkamali ka lang matatalo ka.”
    Parang may something sa titig na yun ni Enzo, nanghina ako sa mga narinig ko. I continued crying, then he hugged me tight. That night, humingi ako ng tawad sa tatay ko, pati sa mga kapatid ko. A night full of emotions. Marami akong pagkukulang, naging salbahe akong anak at kapatid, naging duwag ako na harapin sila. Mas nangibabaw ang mga pag-aalinlangan ko sa buhay.
The next day, inilibing na nga ang tatay ko. Di na ako sumama sa misa, di pa ako handa. Dumiretso ako sa sementeryo ng mag-isa. Iniyakan ko ang puntod ng nanay ko, humingi ako ng patawad. Naramdaman ko nalang na parang may malamig na hangin sa batok ko. I feel their presence, I feel their embrace. I decided to go somewhere to ease the pain, I drove my car heading North kung saan may beach at nakikita ang isang lighthouse. Naalala ko yung mga times na pinapasyal kami ng tatay ko nung bata pa ako. Sana ganun nalang ang mundo, nakakulong sa perception ng mga bata, walang problema at puro saya lang.
After the burial, bumalik na nga kami sa Manila at ipinagpatuloy ang buhay. Ganun parin ang routine, condo-work-party some time-condo. Si Pierre 1 month din na out of the country dahil sa work niya, nasa Kuala Lumpur na siya after New York. Patuloy parin siyang nangungumusta, video call, tawag tawag. My boss tasked me to lead the Dubai project, I refused the job. I need to focus on my Masters class. Pierre pushed me to take the Masters degree, sayang daw yung talino ko, at para daw tumaas pa yung pwesto ko sa firm. Sinunod ko naman siya, nag-aral ulit ako sa alma matter ko.
January na nung makabalik si Pierre sa bansa. Na-miss ko siya sobra, mas lumalim pa yung love namin sa isat-isa.
Pero parang mas naging weird siya, palagian ang nightmares niya at napapadalas ang pag-inom. Palagi din siyang may tinatawagan o di naman kaya’y may kabangayan sa phone. Di ko nalang pinaki-alaman dahil ganun ko siya kamahal – I trust him.
February, nasa campus ako that time katatapos lang ng klase ko uuwi na sana ako but Pierre texted me na hintayin ko daw siya at susunduin niya ako. Biglang umulan, wala akong payong, madedead-bat na ang phone ko at ayaw magsakay ng mga taxi dahil masyadong malayo ang BGC. Bakit ba umuulan tuwing February? Dalawang salita lang ang sagot diyan – Climate Change. 2 hours na ako dun sa shed, nag-aantay parin kay Pierre, buti nabasa ko pa yung last text niya “Dy sobrang traffic sorry, baha pa ang mga major thoroughfares, konting antay na lang, malapit na ako”. After 1 hour, dumating na siya, medyo basa na yung pants at damit ko nun. 9:30 na kami nakarating sa Condo niya, napansin ko yung mga nakasabit sa unit nung pumunta ako sa kitchen para kumuha ng tubig.
“Pierre, ikaw ba bumili ng wind chime na yun? Ba’t dun mo nilagay, in-appropriate, di naman nahahanginan or nasasagi”
“Hayaan mo lang yan diyan, I want it to be there. Saka pag tumunog yan, meaning andun ako, may kasama din dream catcher yan, nasa may kama natin”
“Anong nakain mo at bumili ka ng ganyan?”
“May lumapit kasi sa aking matanda kanina, nag-bebenta ng kung ano-ano, yun binili ko yung dream catcher at wind chime, binigay ko nalang yung 1,000 kawawa naman”
“Bait naman ng Hon ko. Can I do something for you?”
“Can you suck me?” sabay ngisi at kindat niya sa akin
“Gago, ang manyak mo talaga, gusto ko mag-paint, game ba ang model ko?”
“Sure, pero inaantok na ako eh, pano na yan?”
“Eh di ipipinta kita na natutulog, parang sleeping angel, pero mas maganda kung yung angel na yun ay walang saplot”
“Tskkk, yung baby ko ang manyak din, teka lang hah, kuha lang ako ng apple, medyo gutom ako”
“Ako din kakain muna”
Nasa may sala siya noon katabi ng mga gamit ko. While slicing the apple, aksidente niyang nahiwa ang kanyang kamay”
“Takte, ang sakit”
“Teka lang, kunin ko lang yung first-aid kit, gamutin natin yang sugat mo”
“Dy, alam mo, baka pwedeng pangpinta rin tong dugo ko, unique medium kumbaga, tapos gamitan mo rin ng kape, para kakaiba, game ka ba? Lalagay ko tong tumutulong dugo dito sa pallete”
“Ewan ko sa iyo, weirdo ka talaga. Patingin nga ako ng sugat mo.” Nilinisan ko na nga ang sugat niya, meyo malalim yung hiwa at panay parin ang pagdurugo. Tinuloy niya ngang ipunin ang tumutulong dugo sa pallete.
“Dy, lagyan mo ng kung ano man yung dugo, baka matuyo”
“Totohanin ko talaga yung mga sinasabi mo? Blood as medium? Ok ah”
“Unique nga diba, kakaibang art”
Matapos kong malinis at malagyan ng bandage ang kamay niya, I started painting. Naka-higa lang siya sa sofa, yung left hand niya na naka-bandage nakapatong sa tiyan niya. Pero bigla akong nakaramdam ng pagkahilo at medyo kinilabutan ako, nung gawin ko na yung first stroke from my brush using his blood. Tuloy lang ako sa pagpinta sa kanya, yung kahit di ko siya tinitignan basta tuloy tuloy lang ako. Yung utak ko na yung nagdidikta sa kung ano man ang dapat gawin ng kamay ko. 3 hours ko tinapos yung painting, nung matapos ko na, biglang tumunog yung wind chime. Na-alimpungatan si Pierre at sa pagka-bigla nasagi niya yung base malapit sa sofa na kinahihigaan niya. Nabasag ito, lalo akong kinabahan, yung parang theres something wrong. Tinignan ko yung ginawa ko na painting, hindi siya portrait, it was an abstract painting. Pag tinignan mo siya, puro linya at patterns, yung cubism style. But if you look beyond what your eyes could interpret, it was an image of a man lying in a sofa. Ba’t walang ulo? Ba’t half body lang?
Hindi ko ma-explain kung bakit ganun ang kinahinatnan ng painting. Yung utak ko sinasabing portrait ni Pierre ang gagawin ko, pero iba ang ginawa ng kamay ko. Ipinakita ko kay Pierre yung ginawa ko.
“Dy, this was a great art. Unique art actually. Akala ko portraits lang yung ginagawa mo, magaling ka din pala sa Abstract. Kelan ka pa natuto sa abstract art?”
“Ewan ko din eh, kung bakit ganyan yung output. Ang weird lang. Di ko maintindihan. Actually tinuturuan ako ni Sir Abueva noon ng abstract painting pero di ko makuha-kuha, pang portraits daw talaga ako, pero tonight nagawa ko siya”
Ngumisi lang siya, lumapit siya sa akin at hinalikan sa noo. “Tara tulog na tayo, maaga pa kasi ako bukas eh”
February 14
Nagising ako the following day dahil panay ang tunog ng wind chime. I was puzzled. Nung akmang babangon na ako, napansin ko ang mga nagkalat na white at red rose petals sa paligid. What the fuck, may lamay ba? Nabwisit ako sa mga rose petals na yun, dumiretso ako sa banyo at naligo na. Naabutan ko si Pierre na nagkakabit ng painting sa dingding, kaya pala panay ang tunog ng wind chime.
“Anong drama ng mga roses? Nang-iinis ka ba?”
“Relax baby. Yung administrator kasi nagbigay ng mga roses na yun, wala akong choice. I think magugustuhan mo, by the way Happy Valentines Day Dy”
“Basta weird ka, pero mahal kita”
“Na-miss ko na yang pwet mo, pwede ba?”
“Gago, manyak nito. Kain na tayo”
“Sige na Dy, isang round lang” and he started kissing me in my nape pababa at unti-unti na niya akong hinuhubaran.
“Dy, malelate tayo”
“Sssssh, I don’t care magdadahilan na lang akong natraffic ako”
“Saan? Sa pwet ko?” saka ako tumuwa kaya naman sinunggaban na niya ang labi ko, nag-aalab na halik. Hubot hubad na kaming dalawa, sinubo ko na agad ang sandata niya matapos ang halikan.
“Dy, tuwad ka na para madali” sumunod naman ako, dahan-dahan niyang isinilid sa butas ko ang burat niyang malaki.
“Fuck, so tight still ang init. Kaya minamahal kita everyday”
“Shit, medyo masakit parin ang laki kasi” sagot ko ngumisi lang siya saka niya ako binigla ng bayo. Sakto namang nasa kalagitnaan kami ng pagsesex ng tumawag ang boss ko. Nanlaki ang mata ko, di ko alam kung sasagutin ko ba at ituloy yung sarap na ginagawa naming oh titigil muna kami para masagot ko ang call.
“You can do both baby, aaaah, fuck shit” bulong ni Pierre kaya naman sinagot ko habang patuloy akong tinatrabaho ni Pierre.
“Aaaaah, heeelllo Sir”
“Are you ok? You sound weird Grei” huminga muna ako ng malalim dahil pabilis ng pabilis si Pierre sa pag bayo.
“Ohhh shoot yes Sir” sabay hampas sa braso ni Pierre na ngingiti ngiti lang. Siya naman hinampas yung pwet ko. “Awww”
“Are you sure you’re ok Grei?” tanong ulit ng boss ko.
“Yes Sir, ginagamot lang kasi yung sugat ko”
“Ok, I’ll see you here in the office mamaya be ready with your presentation don’t forget the mood board.” Pasarap na ng pasarap yung kantot ni Pierre lalo pa at natatamaan na niya ang dapat tamaan habang nilalamas niya ang dibdib ko at hinahalikan ako sa batok.
“AH AH, ah ok po Ohhh shoot ah, ok Sir- sorry sir mahapdi yung sugat”
“Ok Grei, see you later bye” pagkatapos ng call ay sobrang tawa si Pierre na nooy pawisan na kaya hinampas ko na siya sa dibdib niya. Naghalikan ulit kami dahil inihiga niya ako at naka missionary position kami.
“Dy malapit na ako, aaaah, fuck yaaan na” habang pabilis ng pabilis parin siya sa pagkanyod. Sinabayan ko ng pagjajakol kaya nung malapit na siya binubot niya saka niya pinaulan ang katas niya sa mukha ko andami sangkaterbang unborn child nanaman ma men – sarap. Nilabasan na din ako kasabay niya kaya naman nagpasya na kaming mag-shower sabay at dun nga ay chinupa ko nanaman siya kaya naman 1 hour siyang late sa appointment niya.
“Ang sarap ma-traffic” tugon niya sabay ngisi.
“Gago, malibog kang pulis”
Umalis na nga siya ng unit at ako naman ay nagpaiwan pa para tapusin yung presentation ko at para narin ma-finalize ko yung mood board. Nasa kalagitnaan ako ng pagtatype ng nakita ko si Pierre na bumalik ng unit.
 “Pierre ikaw ba yan? Akala ko ba umalis ka na?”
Tapos biglang nag-ring yung phone ko sabay sa pagtunog ng wind chime. Si Pierre yung tumatawag, sinagot ko.
“Dy punta akong Pampanga ngayon, di kita masusundo mamayang hapon baka ma-late ako ng uwi”
Di ako makasagot, pumunta ako sa kusina, pumunta ako sa kwarto, sa CR, what the, sino yung nakita ko kanina? hinahanap ko parin yung Pierre na nakita ko kanina sa unit. Kitang kita ng dilat kong mga mata na binuksan niya ang pinto at pumasok. Medyo kinilabutan na ako, si Pierre nasa line parin.
“Dy, andyan ka pa ba? Dy, ba’t di ka nagsasalita? Ok ka lang?”
Natauhan na lang ako. “Ah cgeh, I’m ok. Baka ma-late din ako ng uwi eh, may presentation ako today” sagot ko nalang.
“Cgeh, bye. Love you Dy”
Tulala parin ako nung mga time na yun, yung nakita kong Pierre sa unit na nagbukas ng pinto at dumiretso sa kwarto, yung pagtunog ng wind chime, yung painting. What the hell, ano na nagyayari? Tinapos ko nalang yung ginagawa ko, 1:00 na ng makarating ako sa office. Bago ako umalis ng Condo, pinicturan ko muna yung painting ko, tumunog nanaman yung wind chime. Nasagi ko ba? Ewan. Pero kinilabutan nanaman ako, kinakabahan rin, dahil ba magpre-present ako o ano? Kung di niyo gets kung bakit ako kinikilabutan pag tumutunog yung wind chime ay ganito yun, hindi talaga kasi yun tutunog dahil nakasabit siya sa isang wooden slats na accent ng ceiling ng unit. Kailangan pa siyang mahanginan which is medyo malabo or kailangan mong masagi which is malabo rin hanggat di mo galawin yung mga paintings sa dingding. Maliban na lang kung motion sensored ito at kada makadetect ng human ay tutunog ito – which is hindi naman ganun dahil ordinaryong windchime lang naman ito.
Bago yung presentation ko, tumawag si Pierre.
“Dy, may black envelope pala doon sa closet sa tabi ng vault. Buksan mo yun after 10 days na di mo ako makita ha”
“Hah? Saan ka naman pupunta?”
“Business trip, special mission”
“Gago ka ba?”
“Hindi joke lang, basta, hah. Mag-ingat ka, alagaan mo yang sarili mo, good luck sa presentation mo Dy, big project to, baka ito na ang big break mo, malay mo after nito, ma-umpisahan na ang dream house natin dun sa perfect site. Dy, I love you, miss na kita”
“Weird ka talaga Mr. Fuentebella, may tama na yang utak mo, pa-overhaul mo na. Sige na Dy, mag-start na yung presentation ko”
“Gusto ko ma-traffic ulit Dy” sabay tawa niya.
“Ewan ko sayo dauho ka, kaya mahal na mahal kita eh. Come back the soonest, I would die not seeing you”
“I will” maikli niyang tugon.
Di na ako nag-lunch noon dahil sa pressure at kaba. Grabe di ko maintindihan yung nararamdaman ko. Sana nandito si Kaira o Jaime para sila nalang mag-present, wala eh, sila yung naatasan para sa Dubai project. Nairaos ko naman yung presentation and we closed the deal. After ng pirmahan, I went to my desk to calm myself. Di parin matanggal yung kaba at pagaalinlangan ko kahit tapos na yung presentation. Ewan ko ba, pati yung pagtawag ni Pierre, lahat lahat na. Sa kaka-isip ko, nasagi ko yung glass miniature ng Eiffel Tower na nasa desk ko, ayun basag. Regalo sa akin yun ni Sir Abueva nung graduation. Mas kinabahan pa ako, sakto naman na dumaan noon si Nate, nakita niya akong nagpupulot ng bubog.
“Sir napano yan, tulungan ko na kayo”
Tinulungan na nga niya ako.
“Salamat Nate, pero teka, di ba magaling ka rin sa Painting, abstract painter ka di ba, may ipapakita sana ako sa iyo”
“Sure Sir, ano yun?”
Kinuha ko nga yung cellphone ko at ipinakita ko sa kanya ang image ng painting ko.
“Ang galing sir ah, akala ko portraits yung forte niyo, abstract painter din pala kayo, ano pong medium to, medyo mapusyaw ata”
“Acrylic”
“Talaga? Di nga sir? Parang iba eh”
“Yung half part kape at dugo kaya ganyan yung kulay”
“Hanep sir ah, iba ka talaga. Parang napaka-intense ng emotion mo nung pininta mo ito. Actually kinilabutan ako while analyzing this painting, lalo na nung makita ko yung duguang right hand na may hawak na baril?”
“What? Anong duguang right hand na may hawak na baril?”
Kinuha ko sa kanya yung phone, at itinuro nga niya yung part na sinasabi niya. Pinagmasdan ko yung mabuti zinoom ko pa talaga, totoo nga yung lalaki sa drawing may hawak na baril. Nagsalita ulit si Nate.
“Bakit Sir, ba’t bigla kayong kinabahan?”
“Wala to Nate, marami lang akong di naiintindihan”
“Sir nung pininta niyo ba ito, may subject kayo or gawa lang ng malikot niyong imahinasyon?”
“Actually si Pierre yung dino-drawing ko kagabi, nasugat siya at tumulo yung dugo niya sa pallete ko, naisipan niya na yun daw yung gamitin ko pati yung kape. Pumayag ako, nakahiga siya nun sa sofa and I started painting. Nung lumaon, nakaramdaman ako ng di maganda, medyo nahilo ako at nag-blur yung vision ko, but still I continued to paint. Tapos yun, natapos ko naman yung painting at yan nga ang kinalabasan, parang nag-paint ako against my will, parang nag-paint ako coming from nowhere- parang nasapian ba”
“Medyo weird nga sir, pero ganyan talaga ang mga painter, iba iba ang technique, pero ang mahalaga maganda yung output, may emosyon. Pero sir natry ko na yan minsan nung nasa UP pa ako, yung nagpipinta ako na parang nasapian. Ang nasa isip ko noon ay yung GF ko na nag-aaral sa Los Banos, weird din kinalabasan nung painting dahil ginuhit ko yung GF ko na naliligo sa ilog pero red yung kulay ng ilog. Kinabukasan sir nakita nalang siyang nakahang sa dorm nila- patay na.”
Kinilabutan ako sa sinabi niya, is this some kind of a premonition?
“May third eye ka rin ba sir?”
“Di ko alam”
“Pag pumupunta ka sa material room sa taas may nakita ka na bang gwardiyang lumabas sa tabing door?”
“Oo palagi, nagi-smile pa nga siya sa akin eh”
“Ayun sir, may third eye ka nga. Welcome to the club”
Nanlaki na talaga ang mata ko, pero I tried to remain calm & casual. Putang ina, multo pala yung guard na yun. So pati yung mga nakikita kong empleyado na labas masok sa pantry pag nago-o.t ako multo rin yung mga yun?
“Sige sir, punta na ako sa desk ko”
“Ok”
It was 4:00 di parin mapanatag yung loob ko, nung 5:30 tinawag ako ng boss ko kung pwede daw ba daanan ko yung on-going interior renovation sa isang hotel along Roxas Boulevard. Tumungo nga ako dun, then after naisipan kong panoorin ang sunset. Tapos I decided to go home, nung malapit na ako sa kotse ko biglang may nakabangga akong isang matandang babae, nagtitinda ng kung ano-ano, pero pansin ko yung mga nakasabit sa bag niya – dream catcher at wind chimes.
“Ah sorry po Na’y”
“Ok lang anak. Pwede bang makahingi ng pang-kain man lang?”
Inabot ko sa kanya yung limang daan. Hinawakan niya yung kamay ko at tinignan ang palad ko. Medyo nabigla siya noon.
“Ang mga kamay na ito ang magpapaganda sa buhay mo anak, ito ang magdadala sa iyo sa kung saan mo man gusto. Ingatan mo ang mga ito anak. Ngunit ang mga ito rin ang magbibigay sa iyo ng mga palatandaan. Mga palatandaan na mahirap pakahulugan, mga pangitain, mga paghihirap at pighati. Matatapos rin ang araw anak, pagkatapos ng ikatlo ay wala na, matatapos rin ang pag-luha, basta manalig ka at matutong maniwala ulit sa kanya”
Kinilabutan ulit ako sa sinabi ng matanda, bumitaw ako sa pagkaka-hawak niya sa kamay ko.
“Ah, sige po mauna na po ako”
Pumasok na ako sa kotse at nag-drive pauwi. Naguguluhan sa sinabi ng matanda. Manghuhula ba iyon, mukha namang matino, nakaka-awa nga eh. Wala nang nag-aalaga sa kanya. Pero ba’t ganun yung pinagsasabi niya, nakaka-gulat din yung last line niya ah.
“Graysen anak, mag-ingat ka salamat dito hah”
Wala naman akong suot na nameplate, or I.D that time, paano niya nalaman ang pangalan ko. Pakshet, nakakatakot yun ah.
7:30 na ako ng nakarating sa Condo, nang makarating ako sa Parking Lot nakita ko si Pierre, naglalakad may kausap sa Cellphone niya. Tumutunog naman ang phone ko na nasa loob ng sasakyan, di ko na yun pinakialaman.
“Pierre” sigaw ko
Nung akmang lilingon na sana siya sa direksyon ko, biglang may motor na humarurot ng takbo may sakay na dalawang lalaki na nakabonet ng itim at naka-jacket- papunta sa direkyon ni Pierre. Nagpaputok ng baril ang naka-angkas sa motor, ulo yung pinuntirya ng namaril at di pa nakuntento ay nagpaputok pa ng tatlong sunod. Natamaan si Pierre, tumumba siya sabay sa pagharurot papalayo ng mga namaril.
Dali-dali kong nilapitan si Pierre at isinakay sa kotse ko para itakbo sa pinaka-malapit na ospital. Patuloy parin ang pagbulwak ng dugo mula sa tama niya. Wala na akong paki-alam sa mga kotseng nasa daan, basta drive lang ng drive.
“Dy, I love you” pilit niyang binibigkas.
“Hold on Pierre, malapit na tayo”
Pagkadating na pagkadating namin sa ospital, dun na siya binawian ng buhay. Putang inang buhay to, 3 straights in a row. Bakit ba patuloy na nawawala ang mga mahahalagang tao sa buhay ko. Nagwawala na ako sa ospital, duguan na ang suot kong polo. Wala na ako paki-alam sa mga matang naka-tingin sa akin. Patay na ang taong nagbigay kahulugan sa buhay ko. Ito ba ang rason ng mga kawirduhan na nangyari simula kagabi, ito ba yung rason ng pagtunog ng wind chime, ng painting, at dun sa sinabi ng matanda na pag natapos na ang ikatlo ay wala na? Kung bangungot man ito, gisingin niyo ako, ayoko nito. Buti nalang andun si Dr. Pia, yung common friend namin ni Pierre, siya yung nagpakalma sa akin, siya na din ang nagbalita sa parents ni Pierre ang nangyari sa kanya.
Wala akong matakbuhan that time, walang Enzo, walang Kaira, walang Jaime. Ako lang to, kailangan kong lumaban. Nagpakatatag ako at inayos ang lamay ni Pierre. Kinabukasan dumating ang Mama at Papa ni Pierre, niyakap ako ni Tita Meg. Alam na pala nila ang namamagitan sa amin ni Pierre, na hindi lang kami magkaibigan ng anak nila. Umuwi rin yung mga kapatid niya from abroad, that 9 days nabalot ng matitinding emosyon. Nagkwento si Tito Pery sa akin 2 days bago i-cremate si Pierre.
“Alam mo ba Grei, mahal na mahal ka talaga niyang anak ko, nagtapat siya sa akin nung one time na nagbantay ka ng project sa Legazpi, one night in May inutusan siya ni Meg na puntahan ka niya sa site, baka daw wala ka kausap doon. Yun nga, sumunod naman siya sa utos ni Meg, parang gustong gusto pa niya yun eh. Pero nung umuwi siya, lasing na lasing, nasa may labas ako nun, malapit sa pool, bigla niya akong pinuntahan”
“Pa, pwede ba kitang maka-usap?”
“Lasing na lasing ka ah. Ano ba problema mo anak?”
“Tang ina, Pa, pag-sinabi ko bang bakla ako, matatanggap mo pa ba ako?”
Nabigla ako sa sinabi niya, di ako nagsalita, di ko pa kasi alam ang isasagot ko. Pero bago ko siya sinagot, tinawagan ko si Meg at inutusang bumaba. Sumunod naman ang Tita mo, binulungan ko siya, umiiyak na noon si Pierre sa harap namin. Nabigla rin si Meg, sino ba ang hindi mabibigla na ang anak mong isang pulis, ay bakla pala, bisexual pala I should say.
“Pa, Mi. Kung itatakwil niyo ako, mawalan ng mana. Ok lang, tanggap ko, pero ang hindi ko matatanggap ay ang mamatay na di man lang nakasama ang taong mahal ko. Kita niyo yun, dun sa spot na yun? Yung malapit sa pool, dun kami nagtayo ng tent noon, dun nagtapat si Grei sa akin na mahal niya ako. Pero I didn’t accept his love then, iniwasan ko siya at pilit kinalimutan. Yun yung dahilan kung bakit umalis siya kaagad noon na di ako kasama, yun yung dahilan kung bakit umiiwas siya sa mga invitations niyo, yun yung dahilan kung bakit marami siyang excuses kung nandito ako. Mahal ko na siya Mi, Pa. Bakla na yata ako, umiibig sa kapwa ko lalaki”
“Anak, kahit ano ka pa tanggap ka namin ng Papa mo”
“Totoo yan anak, malaki ka na, kung ano man ang desisyon mo, susuportahan ka namin. Kung nababakla ka, eh ano ngayon. Ang mahalaga hindi pariwara ang buhay mo, at hindi ka nakaka-sakit ng ibang tao. Kung ano man ang sasabihin ng iba, wala na kaming paki-alam dahil sa huli tayo-tayo lang ang magtutulungan anak”
Yan yung sinabi ko sa kanya, patuloy parin siya sa pag-iyak. Niyakap namin siya ng Tita Meg mo. Tapos nagsalita siya ulit.
“Mi, Pa, Malabo na atang makuha ko ulit si Grei, may boyfriend na siya. Galit siya sa akin, dahil iniwan ko siya. Wala na ata talaga akong pag-asa, malapit narin siyang bumalik ng Manila”
“Nag-set ako ng dinner noon, inimbita ko kayo ni Pareng Manny (si Engr. Mendoza), inaasahan namin na darating ka that night. Naghanda si Pierre ng isang surprise for you, but you didn’t come. Sabi ni Pareng Manny bumalik ka na daw ng Manila. The next day agad lumuwas si Pierre para puntahan ka. Ganun ka niya kamahal Grei, until the day na nabubuhay siya, ibinilin ka niya sa amin. Na alalayan ka daw namin dahil mahina ka, tignan ka daw namin dahil magagalit siya pag may masamang nangyari sa iyo. We are happy for him having you Grei, because of you mas nagpursige si Pierre. Tinalikuran niya ang paglilingkod sa bayan but he pursued his 1st love – ang pagkuha ng letrato. Sabi nga niya, you are the most beautiful disaster that happened to him, and he can’t lose you. Grei, thank you for not leaving my son until the day he dies. But we can’t let you to be consumed by this event, alalahanin mo naman yung sarili mo. Take a break, bumalik ka muna sa Condo niyo.”
Naiyak ako sa nalaman ko mula kay Tito Pery, ganun pala talaga ka-dedicated si Pierre sa akin. The next day, bumalik ako sa Condo. Pagbukas na pagbukas ko ng pinto, tumunog yung wind chime. Naalala ko yung sinabi niya, siya lang yung nagpapatunog dun. I smiled. Naligo muna ako, nagpalit at humiga sa kama, nag-senti. Pagkatapos naalala ko yung sinabi niyang black envelope sa may closet. Tumayo ako at kinuha ko ito, naglalaman ito ng mga photographs na kinuha niya sa Kuala Lumpur at New York. Gaya ko, mahilig din siya sa mukha, yung ibat-ibang emosyon ang kina-capture niya. Bigla nalang akong natigilan nang makita ko ang mukha ni Nix sa mga photographs niya. Di ako nag-selos, nagtaka lang, sabagay New York yun, malamang nagkita sila- 1 month din yun ha. Yung envelope, naglalaman din ng mga titulo ng lupa, at iba pang pag-aari ni Pierre na sa akin niya ibinibigay. Pagod na akong umiyak that time, pero ginawa ko parin, ganun talaga, everything is ironic.
Pumunta ako sa sala, I saw his portraits, parang nandun din siya. Tapos bigla nalang akong natigilan sa last painting na ginawa ko. Tinaggal ko siya sa wall, then suddenly I saw Pierre’s handwriting at the back.
To the most beautiful DYsaster that happened to my life, Zaire Graysen:
DY,
By the time you’ll be reading this I’m sure di mo na ako kapiling. But don’t let this event or this painting consume you. Hayaan mo lang ang mga gawa mo na nakasabit sa dingding. Pag napatayo mo na yung dream house natin dun sa site na pinili mo, gawan mo ako ng gallery ha. Lahat ng paintings mo at mga photographs ko dun mo ilagay. Pati yung portrait ko na naging dahilan kung bakit tayo nagkakilala, yung may grade na 79, ilagay mo rin doon. Pasalamat ka sa 79 na yan dahil nauwi tayo sa 69 (napangiti ako, kahit kalian talaga manyak to, nagawa pa talagang magbiro sa farewell letter niya). You’ve completed me in those numbered days Grei, at gaya ng sinabi ko sa iyo nung sinagot mo ako sa Café’, I will love you till lifetime. Pero sana maniwala ka na I will love you forever. Kung bibigyan pa ako ulit ng isa pang pagkakataon na bumalik sa mundo, di ka man maalala ng utak ko, pero hahanapin at mamahalin ka parin ng puso ko. I promised you that I will never go again, pero this is life, this is my happy ending. Happy kasi until the day I die, nakasama kita – hindi ka umalis. I want you to be happy Grei, I want you to finish your Masters at maging successful ASEAN Architect. I want to set you free now and soar high gaya ng sinisimbolo ng estatwa sa pinakamamahal mong pamantasan, I know you are broken pero kayanin mo para sa akin. Nasa black envelope na ang lahat ng makakatulong sa iyo, ang mga sagot sa tanong mo. Till we meet again Grei, I love you so much.”
Saktong tumawag si Enzo sa akin that day, I broke down. Umiyak ako ng umiyak hanggang sa mapagod na ako. Yung puso at kaluluwa ko parang pinupunit. Galit ako sa mundo, galit ako sa lahat, wala akong masisi, putang inang mga purpose yan. The next day, na-cremate na ang mga labi ni Pierre at iniuwi na ito sa Legazpi, di na ako sumama sa kanila dahil di ko kakayanin ang sakit.
I resigned from my work kahit nakatakda na ang promotions ko, pinipigilan ako ng boss ko, he even gave me a 1 month leave para di lang ako mag-resign. I turned down his offer, pursigido ako mag-resign. Di narin ako pumasok sa Masters class ko, di ako maka-concentrate. Simula noon, pariwara na ang buhay ko. Madalas ang paglalasing ko, mga hook-ups, sex sa kung sino-sinong matipuhan. Medyo napapabayaan ko na nga rin yung sarili ko, wala na talaga pang pag-asa – kulang ako kung wala si Pierre. Di ako sinusukuan ni Kaira, nung matapos ang Dubai project, at nalaman niyang nag-resign ako sa firm panay ang punta niya sa Condo, puro sermon at pangangaral. Until one day, natauhan nalang ako. Napagod narin ako sa mga ginagawa ko, pansin ko rin na hindi na tumutunog yung wind chime.
Naglakad lakad ako sa may BGC, 4 days after ng 1st death anniversary ni Pierre. Marami akong nakakasalubong na mga taong may itim na krus na nakapahid sa kanilang mga noo. Na-wirduhan ako, alam ko namang ash Wednesday yun, pero bakit sa tuwing makakasalubong nila ako para silang nakakita ng demonyo – baka nga. Bumalik ako sa Condo, pagbukas ko ng pinto, tumunog ang wind chime. Nagulat ako pero natuwa, dahil pag tumunog yun meaning andun si Pierre. Nakita ko yung sketch pad at charcoal pencil dun sa desk, matagal na yun dun, 1 year din akong di nag-drawing or nag-paint. Naligo ako, nagbihis at naisipang pumunta ng Diliman. Kung anong dahilan, wala lang, feel ko lang. Ginamit ko yung itim na kotse ni Pierre.
Tumambay ako sa isang place, nagmasid masid tapos biglang may nakapukaw sa atensyon ko. Perfect subject. A guy reading a voluminous book. Tisoy, napaka-neat niya tignan, buzz cut hair, very formal yung dating niya sa suot niya. Kinuha ko yung sketchpad ko at charcoal and I started to draw. Nung matapos ko yung portrait, someone approached me – babae.
“Mr. Andrade, been a long time since I last saw you. Musta na Architect?”
Si Ana, classmate ko nung 2nd year, at pati narin sa Masters class. Architect din siya, nagtuturo sa isang public University.
“Eto, patambay tambay lang, sketch sketch”
She look towards my subject pagkatapos ay ngumiti. “Tan-tan” sabay kaway niya. Tumingin yung lalaki tapos ay kumaway din.
“Kilala mo?”
“Yeah, classmate ko siya noon sa PSHS (Phil. Science High School), nagte-take siya ng Law dito, isa siyang Forensic expert sa crime lab, Tristan Jonas Balaguer yung name niya, Tan-tan for short, gusto mo ipakilala kita”
“Oh, no no. Nakakahiya” pero medyo nagulat ako dun ah, isa siyang forensic expert, oh what a coincidence.
“Miss ka na namin sa Masters class, sayang ka Grei, malapit ka narin sana matapos, why don’t you come back?”
“I’ll think about it, sa mga nangyari sa buhay ko parang di pa ako handa”
“Ok, by the way, may exhibit pala dito sa Saturday, punta ka ha?”
“Sure”
 Nag-attend nga ako ng exhibit, magaganda yung mga exhibit, lalo na yung mga paintings. Pero mas na-amaze ako dun sa mga photographs. One photo caught my attention, I saw myself there in the photo. Tandang tanda ko ang araw na yun, the sunset that changes my life. Yun yung araw na namatay si Pierre, yun yung araw na nasa Roxas Boulevard ako, yun yung araw na kinausap ako ng isang weird na matanda. I can’t help myself but cry seeing an image that brings back the bad things that happened to me. Ana approached me nung makita niya akong umiiyak.
“What’s wrong?”
“Wala, di ko lang iniexpect na makita ito dito”
“Ako nga rin eh, nagulat ako nung makita yang picture mo”
“Do you know kung sino kumuha niyan?”
“Of course, si Tan-tan ang kumuha ng mga yan, yung ginuguhit mo nung isang araw. Actually sabi niya sa akin magaling daw yung mentor niya sa Photography, nag-training sa New York at Malaysia, yung mentor niya sayang daw at maagang namatay”
Nagulat ako sa sinabi niya, seeing those photographs may tatak Pierre ang istilo. Hindi kaya si Pierre ang tinutukoy ni Tristan na mentor?
After namin sa exhibit nag-aya sina Ana at mga dating classmates ko na mag-bar daw kami. Party, party, pumayag naman ako. Iniwan ko yung kotse ko dun sa dati kong apartment, at sumama sa kanila. Medyo madami din akong nainom that night. Then nung mga 11:00 na, I decided to go home, kaya nagpaalam na ako. Pagkalabas ko sa bar, nag-abang na ako ng sasakyan, mga isang oras na pero wala paring humihintong taxi. “Taena, nalintikan nanaman”
Tapos biglang may huminto na puting sasakyan sa harap ko, binaba niya yung side window. It was him, yung ginuguhit ko, yung law student, yung photographer – si Tristan.
“Can I drive you home? Mahirap mag-abang ng sasakyan dito” sabi niya.
Sasagot na sana ako noon nang may mapansin akong familiar na mukha na tumatawid sa kalsada. Siya yung matandang binigyan ko noon ng 500 sa Roxas Boulevard, yung weirdo. Tumakbo ako papunta sa kanya pero biglang may mabilis na sasakyan na papunta sa direksyon ng matanda, binilisan ko ang pagtakbo at tinulak ko siya. Then all went blur, nakadama ako ng sakit sa ulo ko, sa buong katawan ko. Nawalan nalang ako ng malay, all went blank and dull.
“Grei, Grei…. Wake up!”
3 years later…
“Hey hon, wake up. Wake up sleepy head rise & shine” sabay bukas niya ng kurtina na siyang nagpasilaw sa aking paningin. Umaga na, nagmulat ako ng mga mata at sinimulang igala ang paningin ko sa paligid at nakita ko siya doon na naka sando lang na puti at gray na jogging pants plus a beanie.
“Anong oras na?” tanong ko kasabay ng aking paghikab dahil inaantok pa talaga ako.
“Oras na po para bumangon kayo kamahalan at kakain na po tayo” inismiran ko lang siya.
Lumapit siya sa akin at kahit di pa ako nagmumumog at nakakapag-ayos ng sarili ay yumakap siya sa akin. Kaya naman tumayo na ako at lumakad patungong banyo upang umihi, magmumog at toothbrush saka mag-ayos na rin. Paglabas ko ay nakita ko siyang may hawak hawak na malaking rectangular thing na nakabalot ng papel.
“Hon, happy anniversary” ngumiti nalang ako, di ko naalala eh na anniversary na pala naming ngayon ang bilis eh, ang bilis ng mga nangyari.
“Ano to?”
“Buksan mo”
Binuksan ko nga sa pag-aakalang isa itong painting or something.
“Oh ba’t blanko? Siraulo to, magreregalo na nga blanko pa” canvass yung binigay niya close to 24x36 ata ang size. Binack hug niya ako saka ako hinalikan sa batok kaya naman medyo nakiliti ako, ramdam ko rin na tinutusok tusok na ako ni junjun.
“Hey, what are you doing naughty kid?” tanong ko.
“I’m just enjoying the moment Grei, di mo lang alam kung gaano ako ka-swerte having you. Binibigyan kita ng blanko’ng canvass to start anew. Paint whatever you wishes to paint, just allow me loving you and I more than willing to be your assistant or your model”
I just smiled at him.
“Tara Hon kain na tayo” kumain na nga kami ng almusal at nagkwentuhan sa mga plano namin. Months na din naming pinaplano ang mag-European toor dahil nga gusto ko na ngayon makita ang Vatican – opo tama po yung nabasa niyo Vatican po, the seat of the Papacy. Nagbalik loob na po ako sa kanya. Gusto ko rin makita ang Sagrada Familia ni Gaudi sa Spain kay nung nag-offer siya ng European tour, laking tuwa ko.
“Hon kumusta yung bahay na tinatayo mo?” tanong niya.
“Ok na yung framing, sumakit din yung ulo ng structural engineer ko dun.”
Tumawa siya. “Eh paano naman kasi andami mong cantilever parts tapos mountain side pa yung site mo. Pero for sure pag natapos yun maganda kakalabasan”
“Sana”
While I was busy on my meal panay ang sulyap niya sa akin, todo tingin, yung mga mata niya nangungusap saka pa siya ngiti ng ngiti.
“Why are you staring at me like that Mr. Buenavides” tumayo siya saka siya lumapit at dinilaan ang whip cream na nasa side ng lips ko.
“Uhhhhnmm sarap” hinampas ko nalang siya sa braso niya pero tatawatawa parin siya. “One points” tugon niya ulit saka kumindat.
“Ralph Eisen Buenavides di ka nakakatuwa – behave or else” pagbabanta ko.
“Or else you’ll suck me or I’ll fuck you. I’m more than willing to do that all nighter” saka siya humagalpak ng tawa kaya I gave him a sullen glance.
“Ang swerte ko talaga Grei, ako yung pinili mo kaysa kay Balaguer (Tristan/Tan-tan) kaya nga mahal na mahal kita eh”
“Talk to your paws Ralph” nagmake face naman siya.
Tama po ulit yung nabasa niyo, one year na kami ni Ralph Eisen Buenavides ang naka-fling ko noon ay bumalik for me.
“Nang malaman kong 3-months ka na, na in a coma wala na akong inisip I booked a flight agad pauwi dito sa Pilipinas. Sapat na yung ilang taon na pino-prove ko sa sarili ko kung mahal nga ba kita. Na-down ako nun Grei nung magising ka tapos di mo kami maalala, at si Tristan lang ang nakikilala mo. It took you 1 year & 6 months para bumalik lahat ng ala-ala mo. Di mo lang alam kung gaano ako nagseselos sa tuwing ang sweet niyong dalawa. Nasasaktan ako pag pinagtatabuyan mo ako at kahit isang strand di mo ako maalala. Pero ngayon Grei, akin ka na ang saya lang daig ko pa ang pumasa sa board exam”
“Weh, OA” sabat ko.
“Totoo nga, makikipagpatayan ako pag may umagaw pa sayo”
“Alam mo sa 3 months in a coma na yun, more than 2 months siguro na wala akong nakitang liwanag. Naglalakad lakad lang ako sa madilim at napakatahimik na lugar na kung saan pati sound ng yapak mo ay silent, magsalita ka man ay di mage-echo yung boses mo. Tapos nung kinalaunan ay may nabanggit ako. “God if this is your way of punishing me of not believing in you, sana po matapos na. Forgive me My Lord for I am not a deserving son” dun nag echo yung boses ko, bawat hakbang ko ay may tunog na, at kahit konti ay may nakikita na akong liwanag. Binaybay ko yung daan na yun, mahabang daan at kahit nauuhaw ako at pagod na pagod na ay patuloy parin ako sa paglalakad. Tapos sa dulo nun, nakita ko ang parents ko at si Pierre – nakangiti na sila. Lalapit sana ako pero pinigilan nila ako at sinabihang bumalik na ako, nag-aalangan pa nga ako noon eh pero sinunod ko sila bumalik ako. Dun ko narinig yung hinaing mo habang tumutulo yung luha mo sa nakabendang kamay ko.”
“Grei wake up, please Lord wake him up. Ibalato niyo na po sa akin to, magising lang po siya I will never leave this guy again. I am more than willing to love him till my very breath. Yan yung tugon ko noon tapos gumalaw ang kamay mo, nagmulat ka ng mata at ang sabi mong una…”
“Nauuhaw ako” sabat ko, “Saka mo tinawag yung Doctor”
“Pagkatapos ka nilang ma-check ang tanong mo “sino ka?” kaya napatulala na lang ako noon. Ang tangi mo lang naalala ay ang taong huli mong nakita”
“Ok na yun Ralph, umpisahan nalang natin ulit yung story. Yung sa atin naman talaga, happy anniversary hon. Salamat sa pagtiya-tiyaga sa topaking Arkitektong to. Sorry ah di ko naalala Anniversary natin kaya wala akong gift sayo”
“Ayan na nga yung gift ko o nasa harap ko na nga, may balot pa nga eh. Kailangan mo lang tanggalin yung saplot para mas masaya” sabay nguso niya at kindat.
“Che, pervert kaka-request mo lang kagabi tapos ngayon nanaman. Araw araw Ralph?”
“Please” saka siya ulit nagback hug.
“Malalate ka sa work mo Audit month pa naman ngayon”
“I don’t care kung malate ako, I own the company. Sige na hon” saka siya nag kiss sa nape ko, sa balikat hanggang sa napunta na siya sa labi ko at naglaplapan na kami. Kumalas ako.
“Ako naman malelate eh, may klase ako ng 9:30 may mga estudyante akong nag-aantay”
“Sabihin mo nalang na-traffic ka”
“Ewan ko sayo”
“Tara magpa-traffic tayo” saka niya ako binuhat at inihagis sa kama, hinubaran at kiniliti.
“Ralph wag diyan, nakikiliti ako” pero patuloy parin niya akong kiniliti sabay tanggal sa boxers ko.
“Ralph” sigaw ko. Nagtanggal na rin siya ng kanyang saplot hanggang sa hubot hubad na siya at nakabalandra na ang tayong tayo niyang pag-aari na malaki ang ulo, maugat, mataba, at tantya ko ay nasa 7 inches mahigit ang haba. Naglalawa na ito sa paunang katas halatang libog na libog nanaman siya.
Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa saka ako nag-lipbite, siya naman nag-umpisang gumiling na ala macho dancer kaya naman tumatalbog talbog yung thingy niya.
“Tang ina Grei, tingin mo palang mukhang lalabasan na ako”
“Ang sagwa Ralph”
Lumapit siya sa akin at nakipaghalikan habang nilalaro niya ang magkabila kong utong.Nasa kalagitnaan na kami ng mainit na paglalaro ng biglang may nagdoorbell. Natigilan kami ni Ralph sa aming ginagawa.
“Are you expecting someone today?” tanong ko.
“Wala naman, baka ikaw hon”
“Wala din”
Tuloy tuloy parin ang pagdo-door bell, kaya naman nabad-trip si Ralph. “Tang ina naman oh wrong timing”, nagsuot na nga kami ng aming mga saplot at tumayo na. Yung sandata ni Ralph tayong tayo pa, ako na ang sumilip sa peep hole wala namang tao. Binuksan ko yung pinto at may nakaiwan dun na stroller at may batang natutulog dun, siguro mag to-two years old na.
“Hon, parito ka” sigaw ko at lumapit naman si Ralph.
“Ooooh ba’t may bata diyan sa labas, siya ba yung nagdoorbell?” tanong ni Ralph kaya naman inirapan ko siya.
“Malamang Mr. Buenavides hindi, abot ba niya? Mukhang natututo pa lang maglakag, magdo-doorbell?”
“Tignan natin sa CCTV” pahayag niya kaya naman ipinasok muna namin yung babay saka pumunta sa control room. Nakita nga namin ang isang matandang babae ang nag-iwan sa bata dun sa may pintuan.
“Sino kaya yan?” tanong ni Ralph, pero parang alam ko na kung sino. “Hon may nakasaulat sa may pranela o” tugon ni Ralph.
“Please take care of Pierre’s son, I’m at the verge of my career and I can’t gave it up right now, di alam ng pamilya ko na may anak na ako. Please, treat him as yours, pinapaubaya ko na siya sayo. Please, please, I’m sorry pero di pa ako ready maging ina – Nix”
Nabigla ako sa nabasa ko, Pierre’s son? Anak daw ni Pierre kay Nix? Wow, tapos pinapaubaya na sa akin dahil di raw siya ready maging ina? Ako ba ready? Nagtataka rin ako kung bakit yung matanda na yun yung nag-iwan sa bata doon, ibinigay ba ni Nix ito sa kanya at inutusang dalhin ito sa akin? Ang gulo, ang gulo gulo talaga mas magulo pa kesa sa bulbol nitong si Ralph.
“Anong bulbol sinasabi mo diyan, wala akong bulbol no. Nagse-shave kaya ako kahit subo mo pa”
“Ha? May sinasabi ba ako?” gulat kong tugon.
“Nababasa ko utak mo Grei” sagot niya.
“The fuck!”
“What an anniversary gift Grei, ang saya may anak na tayo – anong ipapangalan natin?”
Tinitigan lang namin yung batang babae nakuha niya yung ganda ni Nix pero yung labi at iba pang features ay kay Pierre.
“Akalain mo, gumawa tayo kagabi tapos kanina gagawa sana ulit tayo ng baby, akalain mong meron na agad oh. Ang bilis, gawa ulit tayo baka may darating pa dapat lalake naman para Ralph Eisen Jr.” kinutusan ko lang siya.
“Yeheeeyy, tatay na ako, saya saya” parang batang pahayag niya.
“Siraulo”
“Ano nga pangalan niya hon?”
Tinignan ko yung jacket niya at may nakaburda doon. “Amara Cleone Fuentebella”
“Ayan oh” pinakita ko sa kanya.
“Aaaah, hi baby Acey (A.C) ako si Daddy Ralph mo at eto naman si Mommy Grei” sambit niya, siniko ko lang siya. Kinakausap yung bata kahit tulog, may sayad talaga minsan tong honey bunny ko.
“Huy naiwan ba nating bukas yung pinto kanina?” tanong ko.
“Deh, sinarado ko hon” sagot niya.
“Tignan mo oh bukas, hay naku Ralph talaga tumatanda ka na makakalimutin ka na, isarado mo nga”
Nagkamot siya ng ulo saka siya naglakad para isarado ang pinto.
“Hon oh, may iniwan pang dreamcatcher at windchime – cool”
Bigla nalang nanlaki yung mata ko at tumayo yung mga buhok ko sa katawan.
“Oh ba’t parang nakakita ka ng multo diyan?” tanong ni Ralph.
At tumunog nga yung wind chime na hawak hawak niya sabay sa pag-iyak ni Baby Acey. 

No comments:

Post a Comment