By: Shy Chinito
Naayos ko na ang lahat ng dapat kong ayusin at nagmukha nang disente ang bago kong apartment. Ang mga damit ay nakatago na sa mga cabinet, ang mga libro ay nakatago na sa shelves, at ang kama ay nasa frame na at natatakpan na ng bedsheet na puti. Lahat iyon ay nagawa ko na ngunit hindi ako makatulog ng gabing iyon.
Iniisip ko pa rin ang mala-tsokolateng kutis ni Mang Robin, ang kanyang mga muscle na pumuputok, at ang sawa na nakapalibot sa kanyang dibdib at tiyan. Parang gusto kong himasin ang sawa na iyon at maramdaman ulit ang tigas ng kanyang braso.
Alas diyes na ng gabi at minabuti kong bumaba na lamang at bumili ng pagkain. Bumaba ako nang naka-sando at pajama pants. Hindi ko na maalala ang aking biniling pagkain, pero ginamit ko na rin ang pagkakataon na iyon na bumili na rin ng isang boteng wine at tinapay mula sa 7-11, para pampaantok.
Habang pabalik ng apartment, naisipan kong ibigay na lamang kay Mang Robin ang biniling wine at pagkain bilang pasasalamat. At para na rin makita ko siya ulit. Para-paraan kumbaga.
Dumiretso ako sa kwarto ni Mang Robin sa first floor at kumatok. Mabilis ang tibok ng puso ko, magkahalong kaba at antisipasyon. Medyo nadismaya ako nang walang sumagot sa aking mga katok, na siya namang napalitan ng pagkamangha nang makarinig ako ng mahihinang halinghing nang idikit ko ang tainga ko sa kanyang pinto.
Tunog ng babaing humihiyaw ang narinig ko. Nakadama ako ng magkahalong selos at libog. Ang swerte naman nang kung sinuman ang kasama ni Mang Robin! Kaya pala walang pumapansin sa katok ko dahil busy sila sa loob. Medyo naiinis ako. Kumatok ako ulit ng isa pang beses; this time, mas malakas.
“Sandali lang,” pasigaw na sabi ni Mang Robin. Nawala rin ang boses ng babae na kani-kanina lang ay ang lakas ng hiyaw. “Sino yan?” Binuksan niya ng bahagya ang pinto niya. “Ikaw pala, Kris!” Bati nito sa akin, at binuksan ng buo ang pintuan.
Iniisip ko pa rin ang mala-tsokolateng kutis ni Mang Robin, ang kanyang mga muscle na pumuputok, at ang sawa na nakapalibot sa kanyang dibdib at tiyan. Parang gusto kong himasin ang sawa na iyon at maramdaman ulit ang tigas ng kanyang braso.
Alas diyes na ng gabi at minabuti kong bumaba na lamang at bumili ng pagkain. Bumaba ako nang naka-sando at pajama pants. Hindi ko na maalala ang aking biniling pagkain, pero ginamit ko na rin ang pagkakataon na iyon na bumili na rin ng isang boteng wine at tinapay mula sa 7-11, para pampaantok.
Habang pabalik ng apartment, naisipan kong ibigay na lamang kay Mang Robin ang biniling wine at pagkain bilang pasasalamat. At para na rin makita ko siya ulit. Para-paraan kumbaga.
Dumiretso ako sa kwarto ni Mang Robin sa first floor at kumatok. Mabilis ang tibok ng puso ko, magkahalong kaba at antisipasyon. Medyo nadismaya ako nang walang sumagot sa aking mga katok, na siya namang napalitan ng pagkamangha nang makarinig ako ng mahihinang halinghing nang idikit ko ang tainga ko sa kanyang pinto.
Tunog ng babaing humihiyaw ang narinig ko. Nakadama ako ng magkahalong selos at libog. Ang swerte naman nang kung sinuman ang kasama ni Mang Robin! Kaya pala walang pumapansin sa katok ko dahil busy sila sa loob. Medyo naiinis ako. Kumatok ako ulit ng isa pang beses; this time, mas malakas.
“Sandali lang,” pasigaw na sabi ni Mang Robin. Nawala rin ang boses ng babae na kani-kanina lang ay ang lakas ng hiyaw. “Sino yan?” Binuksan niya ng bahagya ang pinto niya. “Ikaw pala, Kris!” Bati nito sa akin, at binuksan ng buo ang pintuan.






















