By: JR the sailor
Nagising ako sa aking mahimbing na pagkakaidlip nang naramdaman kong may nagbukas ng pintuan at pumasok sa kwarto, dumating pala ang nurse para icheck ang kalagayan ni Stef. Kinuha ang body temperature at Blood pressure nito. Gayundin ay pinainom sya nito ng gamot. Napako ang mga mga mata ko sa orasan na nakasabit sa taas. Alas 9 na pala ng gabi. Kinuha ko ang cellphone ko na kanina pa tumutunog. Nagulat ako ng makita na maraming tawag at mensahe mula sa aking Ina at kay Jacob. Nakalimutan ko nga palang ipaalam sa kanila ang mga nangyari.
“Stef, saglit lang ha lalabas lang ako saglit kasi tatawag ako sa bahay ” nagamamadali kong sabi sa kanya. Wala syang naging reaksyon at tumingin lang sa akin, mabilis kong tinahak ang pintuan palabas ng kwarto..
Pagkatapos kong ipaalam sa kanila ang mga nangyari ay bumalik agad ako , at tumungo sa higaan ni Stefano. Kami na lang dalawa ang nasa silid na iyon.At nakatingin sya akin at tila may gustong sabihin. Biglang binasag ko ang katahimikan.
“Stef? Wala ka bang balak ipaalam sa family mo kung ano ang nangyari sayo?” nag aalinlangan kong sabi.
“Yes, I've already asked the nurse to call my parents ,I gave them their contacts and anytime soon they will come”, malamig nitong tugon sa akin.
“Ah ok”, matipid kong tugon sa kanya.
“Kaya pwede ka ng umalis at iwan ako, kaya ko na ang sarili ko”, masungit na utos nya sa akin.
Grabe talaga tong taong to, damang dama ko na hindi pa rin sya komportable na magkasama kami sa iisang kwarto sa isip isip ko na lamanga
“Hindi ako aalis dito hanggat wala pang magbabantay sayo”, pagmamatigas ko sa kanya.
“But before I forgot, Can you explain to me now kung bakit mo ako tinulungan?” Seryoso nyang tanong sa akin
“Huh? Kailangan pa bang itanong yan?” , Sarkastikong tugon ko sa kanya
“Stef, saglit lang ha lalabas lang ako saglit kasi tatawag ako sa bahay ” nagamamadali kong sabi sa kanya. Wala syang naging reaksyon at tumingin lang sa akin, mabilis kong tinahak ang pintuan palabas ng kwarto..
Pagkatapos kong ipaalam sa kanila ang mga nangyari ay bumalik agad ako , at tumungo sa higaan ni Stefano. Kami na lang dalawa ang nasa silid na iyon.At nakatingin sya akin at tila may gustong sabihin. Biglang binasag ko ang katahimikan.
“Stef? Wala ka bang balak ipaalam sa family mo kung ano ang nangyari sayo?” nag aalinlangan kong sabi.
“Yes, I've already asked the nurse to call my parents ,I gave them their contacts and anytime soon they will come”, malamig nitong tugon sa akin.
“Ah ok”, matipid kong tugon sa kanya.
“Kaya pwede ka ng umalis at iwan ako, kaya ko na ang sarili ko”, masungit na utos nya sa akin.
Grabe talaga tong taong to, damang dama ko na hindi pa rin sya komportable na magkasama kami sa iisang kwarto sa isip isip ko na lamanga
“Hindi ako aalis dito hanggat wala pang magbabantay sayo”, pagmamatigas ko sa kanya.
“But before I forgot, Can you explain to me now kung bakit mo ako tinulungan?” Seryoso nyang tanong sa akin
“Huh? Kailangan pa bang itanong yan?” , Sarkastikong tugon ko sa kanya




















